MEMAHAMI MAHATHIR & ANWAR

Sebagai rakyat marhain yg peka kpd politik dan halatuju negara, sering kita menilai style atau watak kepimpinan dua tokoh ini iaitu Tun M dan DSAI. Apa kelebihan dan kekurangan kedua tokoh berpengaruh ini?

Analisa politik atau artikel2 hebat yg disebarluas di media2 sosial bisa membantu pengamatan kita dan pencerahan minda  perihal kepimpinan negara dan kehangatan politik negara melibatkan kedua tokoh ini.

Tidak salah utk kita menghadam pelbagai pandangan dan persepsi yg diketengahkan utk tatapan umum. Antara yg catch my eyes ialah coretan di laman FB Cheq D'cruz bertarikh hari ini 1/1/2026. 

Bagi saya ia antara analisa dan persembahan yg agak adil. Berikut saya kongsikan utk manfaat kita bersama.

*****

Jika sejarah politik Malaysia dianalisis tanpa emosi atau sentimen moral, perbezaan antara Tun Dr. Mahathir Mohamad dan Datuk Seri Anwar Ibrahim menjadi sangat jelas.

Ia bukan sekadar soal personaliti atau ideologi, tetapi berakar pada logik bagaimana kuasa difahami dan digunakan.

Jika politik adalah matematik, Mahathir memahami formulanya, manakala Anwar sering berhadapan dengan terlalu banyak pembolehubah.

Persoalannya bukan siapa lebih “baik”, tetapi siapa lebih “berkesan”, dan di sinilah jurang mereka ketara.

Perbezaan pertama ialah Logika Kuasa. Mahathir beroperasi dengan premis bahawa negara majmuk yang perlahan berubah memerlukan kuasa yang tegas dan berpusat. Gangguan politik dilihat sebagai brek kepada kemajuan.

Maka, penyingkiran pesaing dan pelemahan institusi semak imbang bukan tindakan emosi, tetapi langkah logik untuk menghapuskan halangan kecekapan. Hasilnya ialah kestabilan dan keputusan pantas.

Anwar pula bergerak atas Logika Kompromi. Tanpa majoriti kukuh, kelangsungan kuasanya bergantung kepada rundingan berterusan dengan sekutu berbeza kepentingan.

Tenaga banyak dihabiskan untuk mengurus politik dalaman berbanding pentadbiran negara, menjadikan keputusan perlahan dan tidak konsisten.

Kedua ialah Logika Ekonomi.

Mahathir memahami psikologi rakyat yang menilai kejayaan melalui apa yang boleh dilihat. Projek besar seperti KLCC, Putrajaya dan lebuh raya bukan sekadar infrastruktur, tetapi simbol kemajuan.

Walaupun mahal dari sudut fiskal, ia mencipta pekerjaan, kebanggaan dan kepuasan segera.

Anwar memilih Reformasi Struktur yang tidak kelihatan, rasionalisasi subsidi dan pembaharuan fiskal.

Walaupun betul untuk akaun negara, ia sukar “dijual” secara politik kerana rakyat hanya merasai kenaikan kos hari ini, bukan manfaat jangka panjang yang abstrak. Namun faktor paling kritikal ialah Logika Konsistensi.

Mahathir ialah “autokrat yang jujur”. Beliau tidak menyamar sebagai liberal; kenyataan dan tindakannya selari. Rakyat tahu apa yang dijangka dan menerima “syaitan yang mereka kenal”.

Anwar pula berdepan dilema “reformis yang konflik”. Jenama reformasi, kebebasan dan anti-rasuah sering bercanggah dengan realiti kompromi politik seperti isu DNAA atau pengekalan undang-undang keras. Percanggahan ini mewujudkan ralat jenama yang menghakis kepercayaan.

Kesimpulannya, dalam ekosistem politik Malaysia, Mahathir beroperasi dengan logik yang lebih selari dengan sistem sedia ada. Beliau membina struktur yang menyokong kuasanya dan membolehkan tindakan efisien.

Anwar pula cuba mengamalkan pendekatan demokratik lembut dalam sistem yang dibina atas autokrasi. Akibatnya, beliau kelihatan lemah dan tidak konsisten. Dalam realiti politik tempatan, ketegasan sering lebih dihormati daripada diplomasi yang tersepit. 

#politikmalaysia #anwaribrahim #malaysiamadani #tunmahathir

@@@